. . . . . . . . . .

~ Serkan & Blog'un 1 girdi için oluşturulmuş seyirlik versiyonundasınız. Sitenin geri kalanı için tıklayın ~
Ben!

Paylaşayım
#1 | YAZILAR FALAN | 29 Haziran 2010 Salı, 15.20



Not: 4 Şubat 2008'de eski blogumda yazdığım bi yazıdır. Başlangıç için uygundur sanki di mi :) Buyrun.

"Lan 700 küsür yazı yazmış bu adam iki seneden fazla bi zamandır, ama kimdir nedir ve hatta necidir?" diyen var mı bilmiyorum. Ama yine de bloglarda gerekiyomuş böyle bişeyler yazmak, eksik kalmayayım dedim ondan da :) Bi kendimi tanıtayım dedim okuyucularıma, ki eğer tanımayan varsa.

Yok şu dönem doğmuşum, şöyle büyümüşüm falan filan geçiyorum oraları. Bilmemne ilkokulunda okumuş olmam vesaire sanırım herhangi birinin ilgi alanına girmez. Balıklama dalıp dünya görüşümden bahsedeyim istiyorum mesela. Plansız bi yazı olacak, ama çok eğlenicez gibi geliyo bana :) Çünkü kendim hakkında yazacak illa ki çok şeyim vardır di mi? Ve eğer konu kendimsem sanırım yazmaktan keyif alıcam çok. Eğlenerek yazdığım yazılarım benim için hep en güzel yazılarımdır. Umarım okuyanlar için de öyle olacak.

Nihilist bi dünya görüşüm var. Dünyaya bomboş gelmişiz, masum. Birçoğundan farklı olarak da olması gerekenden biraz daha saf yetiştirilmişim, gerek ailem olsun, gerek arkadaşlarım olsun bu yöne itmişler beni. O yüzden çocukken de, 3-4 sene öncesine kadar da çok kazığını yedim dünyanın, dolayısıyla insanların. E eşşek kadar olmuşum, değişmiyo insan bi yerden sonra istese de. Ama nihilizme yaklaşmanın benim için o saatten sonra en iyi çözüm olacağına inandım. O yüzden nihilizmi de bildiğim kadarıyla yaşamaya karar verip hiç araştırma gayretine bile girmeyerek başlayayım dedim. Nietszche hocama burdan sevgiler saygılar :) "Dünya dönsün ben kenardan seyredeyim" başlangıç noktam. Tabi tam olarak olmadı öyle ama olabildiği kadar böyle olmaya gayret ettim. Ne bileyim, mesela üzerimdeki giysinin, ayakkabının markası değil, beni soğuktan sıcaktan veya işte yağmur çamur gibi dış etkenlerden koruyup korumaması önemli oldu. Önceden de bi önemi yoktu bunların ama artık bunu biliyor olmak beni mutlu etti. Ama mesela şu anki spor ayakkabım bilindik bi marka. Marka vermeyeyim dedim ama nihilist değil miyim anasını satim, vereyim, Nike'larım var, evet :) Ama Nike olduğu için değil gayet kaliteli durdukları ve beni uzun süre idare edeceklerine inandığım için edindim. Bi de sezonun ortasında bile nerdeyse -Dükkan sahibinin o an yanımda olan bi arkadaşıma olan bi borcu nedeniyle- üzerindeki fiyatın yarısına düşürmüş olmam da önemli bi sebeptir. Ya da ne bileyim, saçlarımın şekli mesela, eskiden olduğu kadar önemli değil artık. Yine de saçlarımın güzel görünmesi gereken bi ortama giderken ilgileniyorum kendileriyle. "Pis değilim ama pasaklıyımdır" insanları var ya, o civarlardayım ben de. Temizliğime dikkat ederim. "Abi kızlar var ya, temizliğe çok dikkat ediyolar bak. Özellikle tırnak, saç, kulak vb. temizliğini yap" diyen mutlaka arkadaşlarım olmuştur etrafımda :) Hani zaten yapıyoruz ama yine de sağolun. Bi de "Abi yazın 15 günde bi mutlaka bi duş alırım, ve en az 2-3 günde bi de ıslak mendille silinirim. 6 ıslak mendil yeterli bak şimdi. İkisi ayak ve bacaklar için. Biri kollar için. Diğeri gövdenin ön ve arka temizliği için. Bi tarafı ön, bi tarafı arka gibi düşün böyle. Bi tanesi de yüz temizliği için. Etti mi 5? Hani duşta böyle yıkanırsın falan da sonra en son bi süre de keyif yaparsın ya sıcak suyun altında. Hah, o son ıslak mendil de keyif ıslak mendili işte" diyen sevgili Ege'ye de sevgiler. Bi şekilde denk gelmiş ve okuyosa buraları, umarım sinirlenmemiştir, gülüyodur :) Aklıma geldi öyle bi, yazdım :) Facebook arkadaşlarım, sayfama boşuna bakmayın Ege kim diye, yok orda :)

Hayatı basite alırım bak bi de. Yani öyle iki kere iki dört gibi değil de, kendimce basite alıyorum. Matematik ve fizik prensiplerinin anlayabileceğim kadar basit kısımlarını bilirim mesela. Pigeon hole principle / Güvercin yuvası prensibi mesela. En basit anlatımıyla ikisi de sonsuz olmayan x ve y sayıları var. Mesela x=güvercin yuvası olsun, y de güvercin olsun. Güvercinlerin sayısı güvercin yuvalarının sayısından çoksa deliklerin en az birinde birden fazla güvercin olur. Şimdi "Eee, ne var bunda" diyenler olacak mutlaka, hep oldu :) Ama süper bi prensiptir kendisi, çoğu şeyi algılamaya çalışırken biçok şeyi ya da o biçok şeyden bazılarının algılanmasını netleştirir. Geliştirilmiş hali için araştırın :) Ben de burda ancak bu kadarını söyleyebilirim.

Sonra bi de şey var mesela. Kuantum. İhtimaller dünyasını araştırırken içine bi tarafından girdiğim bi mevzu. İhtimallere inanmam. Yani mesela bi parayı yazı mı tura mı diye 10 kere havaya atıyosak tura çıkma ihtimali her seferinde yüzde 50 di mi? İlk 9'unda yazı çıkıyosa sonuncuda yine yazı çıkma ihtimali tek sefer için attığımızı düşündüğümüzde yine yüzde 50'yken "Lan 9 sefer yazı çıktı, bi kere de tura çıkar heralde" diye düşününce biraz daha artıyor, hatta baya bi artıyor :) İhtimaller dünyasının bu yüzden saçma olduğunu düşünüyorum. Yani sonuçta bi olay var, bi para havaya atılacak ve yazı veya tura gelme olasılığı yüzde 50 midir, önceki durumlar hesaba katıldığında daha fazla mıdır? İkisi birden olamaz. Hesaplara girip kendi beynimi daha fazla bulandırmıycam şimdi. Fizik okuyan arkadaşlarla konuyu tartıştığımda "Abi onu öyle şeyapamazsın ki, şimdi bak" diye derin mevzulara daldılar. Bi yerden sonrasını ise hiç anlamadım :) Ama düşüncemi kendi kafamda çürütmemi sağlayacak bi açıklama gelmedi. Konuya ilgisi olan arkadaşları Adam Fawer'ın "Olasılıksız" isimli romanını öneririm. Özellikle önsözde ve ilk 10 sayfada aslında demek istediğimi gayet net anlatmış örneklerle falan.

İşte bunlardan ve diğer başka prensiplerden de yararlanarak geliştirdiğim kendi prensiplerim de var ama şimdi burda anlatıp ne konuyu dağıtmak, ne de bilmemkaçıncı kez deli damgası yemek istemiyorum :) Yok merak eden olursa konuşuruz bi gün, ya da bi paralel evrende mutlaka karşılaşmız ve konuşmuşuzdur :) Bak yine :) Bilimkurgu romanları ve filmlerinde olduğu varsayılan paralel evrenler teorisi var bi de. Öyle bişeye tabi ki inanmıyorum ama onu düşünmeye iten Kelebek Etkisi teorisine inanıyorum, inanmayana yuh diyorum :) Benim evden 5 dakika geç çıkmış olmam dünyanın gidişatını tamamen değiştirir. Senin evden erken çıkmış olman da öyle. Yönetmenim uyardı şimdi, daha fazla uzatma diyo...

Ouu... Dünya görüşü falan derken açılmışım çok. Uzun olacak demiştim :) Yazı... Bu olsun şimdi. Yazı yazmak, bi sevda, karşı konulmaz bi istek değil benim için. Canımın sıkkınlığı atmak belki, bazen neşemi tanıdığım veya tanımadığım insanlarla paylaşmak. Konuşmada o kadar başarılı olamayan insanlar vardır ya, burda da onlardanım ben. Yazarken o kadar rahatım ki, o yüzden başka bi amaç gerekmiyo yazmam için. Bikaç sene önce yediğim bi kazığın acısının geçmesi için başlamıştım aslında yazmaya, gerçek anlamda yani. İşe yaradı. Sonra da bırakamadığım bişey oldu benim için. Tamam, belki bi sevda diyebiliriz şimdi. Ama birilerine bişeyler öğretmek, anlatmak veya birilerinin görüşlerini değiştirmek için yazmam, ağır gelir zaten, bozar beni, yapamam da sanırım, bol o giysi bana. Ben kendimi yazıyorum. Okunup okunmuyo olduğum ise zerre umurumda değil. Şiir? Denedim bi kaç kere, İbrahim Sadri seviyesini aşamadım. Ara sıra tekrarlarla alt alta dizilmiş, ara sıra ortasından bölünmüş devrik cümleler silsilesi. Yazıya dönelim. Demiş ya birileri, "Zaten varolan harfleri öyle birbiri ardına dizdim sıraya" diye. Öyle benimki de. Yalnız bunu diyen eleman sanırım önemli birisiydi. Ayıp oldu kendisine. Amaaaaan :) Napim, gelmedi aklıma işte. Yazarken düşünmeyi çok sevmem. Düşünmek derken bi plan tipi bişey yani. Lisans tezimi bile plansız yazdım da sonra hoca "Olmaz bu, önce planını yap getir, sonra onun üstünden inceleyelim" diyince "Tamamocam" diyip eve döndüğümde sıkıntılı bi kaç saat plan yapmaya uğraşmıştım. Yine de yazılarım sevilir bak ama çoğu arkadaşım tarafından. Standart olarak arkadaşım olmayan ama maille bana ulaşıp yazılarımı sevdiklerini belirten okuyucularım da mevcut, ne güzel. Bi de şeyler var, Ekşisözlük yazarları ve okuyucuları. "Abi sen de gelsene ya, çok eğleniyoruz biz" diyolar. Gerektiğinde baktığım bi kaynak kendisi ama tanrı kompleksi dedikleri şeyden var bende biraz. Bi yerde yazacaksam o yeri benim yapmış olmam gerekiyo. Blogger veya Blogspot'u bile esgeçerek kendi sitemi de kendim yapma yolunu tercih edişim de ondandır. İlla sözlük formatında yazılacaksa bi ara kendi sözlüğümü de yapmıştım. Sonra büyüdü, 30-40 arası yazarı oldu. Ekşisözlük'ten açık bi farkla içerik ve hatta başlıklar bile Türkçe karakterlerden oluşup Türkçe karakterlerle arama yapılabiliyodu sorunsuz. Sonra nooldu o sözlük, öldü mü, kazada mı öldü? Üyelik formu falan gibi bişey yapmadığım için bana yazar olmak istediklerini söyleyen arkadaşlarımdan muhtar tarzı kullanıcı adı ve şifrelerini isteyip bizzat veritabanına giriyodum :) Bi ara öyle de bişeyler geldi geçti. Veritabanı hala elimde. Bu domain altından bi ara tekrar çalışır hale getirebiliriz bak istek olursa. Nihilizm demişken bu arada yaklaşan 31 Şubat Dünya Nihilistler Günü'nü de kutlarım tüm nihilistlerin.

Tanrı kompleksi dedim di mi ben az önce. Yani bişeye dahil olan değil, o şeyin yaratıcısı olmak her zaman ilk hedefimdir. Bunu ukalalıkla karıştıran arkadaşlarım var. 2 taneler. Biri vazgeçti, diğeri hala sürdürüyo aynı tavrını, canı sağolsun. Kendimi severim bak o da var. Ukalalık değil bunlar ama işte bence. Ukalalık yapmayı ne severim, ne de yapanla yakın olurum. Böyle bi durumda hala ukala olduğumu savunan adamda ise problem ararım kendimde arayıp da olmadığına karar verdiğim zaman, ki kendimde bişey arıyo olmam demek objektif olamayacağım gerçeğinin de farkında olarak "Abi valla bak, herhangi öyle bi tavrımı gördüysen söyle, valla sana bi gıcık falan olmayacam, aksine iyilik yapmış olursun bana" tipi bi şekilde alan araştırması niteliğinde arkadaşlarıma gitmem şeklinde olur. Arkadaşım olmayan birine ise gitmem mantıksız sanırım :) Neyse. Ukala da değilim, bu net. Ama esprisini yaparım, "Böyle iyiyim, şöyle mükemmelim" falan şeklinde ağzımı da çemçürerek şımarırım arada bi. O da gerşekten mükemmel bi inşan olmamdan kaynaklanıyor, yani şaka yollu da olsa bi belirtirim arada bi. Bu şekilde işte, bilmem anlatabildim mi? Üzerine bu kadar konuşmak gereksiz bu konunun ama ben öyle düşünmüyorum, hatta kaçıyorum bundan, samimiyetlerine gerçekten güvendiğim arkadaşlarım da öyle düşünmüyorsa birinin bana ukala demesi dokunur, ama bi taraftan da pek umursamam. O yüzden biraz fazla yer almış olabilir bu yazıda bu konu. Daha çok şey yazıcaz gerçi, bu konu devede kulak olur umarım. Tanrı kompleksi demişken, bi de her zaman birinci adam olmaktansa ikinci adam olmayı tercih etmişimdir. İsteğim dışında birinci adam olduğum/ilan edildiğim durumlar da oldu bazen, uzaklaştım olabildiğince çabuk, rahatsız olurum çünkü :) İlla üst sıralarda bişey olunacaksa ikinci adam iyidir bak. Genelde birinci adam ona sorumluluklarını yüklemeyi sever ama ben ikinci adamsam sorumluluk falan almam. Madem sensin birinci, sen al abi. Boşuna mı ikinci olduk biz. Yok ısrar ediliyosa hop, üçüncülüğe kayarım. Ama daha aşağılar da benim gibi mükemmel bi inşana yakışmaş. Örnek iki oldu bu, artık Cüneyt bile anlamıştır :) Kankim benim, takılıyorum, kızma :)

Sorumluluk... Bu geldi bak şimdi de :) Sorumluluk almayı sevmem, kısacası budur. Ama bu da üstünkörü bakılıp da geçilecek 3 kelimelik bi cümle değil tabi. Sorumluluk almam gerektiğinde sonuna kadar alırım, elimden geleni yapar, yeterli değilse arkadaşlarımdan yardım isterim. Sorumluluğunu alamayacağım herhangi bişeye ise kalkıştığım görülmemiştir sanırım bugüne kadar.

Arkadaşlarım demişken o konuya da bi girmek isterim. Hepsiyle gerçekten gurur duyduğum arkadaşlarım vardır. Birisi benimle arkadaş olduğuna içinde herhangi bi şüphe olmadan inanıyosa o benim arkadaşımdır. İçinde şüphe olan varsa arkadaş adayım veya tanıdığımdır. En çoğu 16 olmak üzere bu süre 1-2 seneye kadar düşen zamanlık arkadaşlarım da var. Bi keresinde blogda bahsetmiştim arkadaşlık durumlarımdan, tekrarlıyo olayım. Ortaokulun her bir sınıfını ayrı sınıflarda okudum. Lise dönemimde ise önce normal lise okundu, 3'üncü dönemde ise bölümler seçildi, sınıflar karıştı. İlk sene dersaneye gittim, herhangi bir güzel sonuç alamadım. İkinci sene tekrar gittim. Olmadı :) Üçüncü sene de gittim, en son bi üniversitenin aslında pek de sevmediğim bi bölümüne girebildim. Hep bu bilgisayar ve oyunlar yüzünden oldu valla, benim suçum yok :) Bilgisayar demişken bi altta bilgisayar sevdamdan bahsedeyim bak. Neyse. 3 ayrı dersane dedik di mi. Bu arada bi de 2'nci seneden sonra "Yapamıycam lan bu işi" diyip bi de iki aylık çalışma hayatı deneyimim var. İşte o girdiğim üniversiteden memnun olmayınca ve beceremeyince hatta, çıktım, basit, çıktım sadece :) Tekrar sınava girip istediğim bi bölüm yazdım, biraz uğraştım, oldu. 4 sene boyunca başka bi bölüm öğrencileriyle de sınıf olarak çok içli dışlı olunca iki ayrı sınıfım varmış gibi oldu. Arkadaşlarım ise bahsettiğim üzere, hepsiyle gurur duyduğum kaliteli insanlar. Benim de onlara yaptığım şekilde, beni kendi arkadaşlarıyla tanıştırmaktan da çekinmediler. Bu şekilde de arkadaşlar edindim bazılarıyla o arkadaşlarımdan bağımsız olarak da görüşebildiğim. Bi de 1999-2000 civarında başlayan bi chat hayatım var. Ada.Net, #sorucevap odası. Ordan da bissürü yüz yüze görüştüğüm arkadaşlarım oldu. Ortaokul"lar"ımdan, liseden, 3 senelik dersane hayatımdan, iş hayatından, ilk üniversitemden, ikinci üniversitemden, arkadaşlarımın arkadaşlarından, chat arkadaşlarımdan başka bi de atari salonu zamanlarım var. 11 yaşımda başlayıp askere gitmeden hemen önce biten :) Oralardan da gerçekten tatlı elemanlar tanıdım hala görüştüğüm. Bi de tabi asker arkadaşlarım var :) 4-5 ay önce bi rahatsızlandığımda İstanbullardan ziyaretime gelenler bile oldu ayıptır söylemesi :) Henüz çıkmamışlar var ki içlerinde mesela aynı ranzayı paylaştığım badimin son 5-10 günü falan kaldı. Çıkıp eşi ve ailesiyle görüştükten sonra ilk ziyaret edeceği arkadaşının ben olduğumu söyler sağolsun. Bunların hiçbiri böyle nası diyim, bi hava atmak için falan değil. Gerçekten değil. Söylemek istediğim şu: Çok arkadaşım var :) Tabi o kadarla bitmiyor, çünkü hala hava atma kıvamında bi yazı bu. Bi insanın sahip olabileceği arkadaş sayısı belli. Yani en azından çok çok fazla olamıyor en basit neden olan zaman yetersizliğinden. Uzatırsak hani ekonomik durum vb. ihtimaller de çıkar ortaya ama demek istediğimin anlaşıldığını düşünüyor ve devam ediyorum. O yüzden tamamıyla birden görüşmek mümkün olmuyor, bir süre sonra eliminasyon durumu devreye giriyor. Ve işte arkadaşlarımla gurur duyma sebebime geldik. Zamanla çok arkadaşa sahip olduğum ve acı da olsa hepsiyle de görüşemediğim için bazıları elenmek zorunda kaldı. Ve yine acı da olsa, bana kalanlar, kendimce en iyiler oldu. O yüzden hepsiyle gurur duyuyorum işte. Hepinizle gurur duyuyorum lan :):) Ha eleme gerekirse yine yaparım, yapıyorum, hayat acımasız ve ona uyum sağlayamamak sadece beni yıpratıyor, kimseyi değil. O yüzden dört doğruları bi yanlışlarını götüren arkadaşlarım olduğu gibi bi yanlışları tüm doğrularını götüren de var. Çok acımasız bitti sanırım. Ama ne bileyim, arkadaşlarımı özenle seçmezsem de arkadaşım diyebildiğim insanlara haksızlık yapıyorum. An itibariyle Berlin'de doktorasını yapan Cenk'in de dediği gibi "Abi başka şehirmiş, şehir sevgisiymiş falan hikaye aq, olay muhabbette, arkadaşta. İstanbul güzelse git gez gel, bilmemnere iyiyse git gez gel, arkadaşların nerdeyse orda olmak lazım, şerefsizim çok sıkıldım lan ben burda, gelmez olaydım. Ankara gözümde tütüyo valla"... :) Bi altta bilgisayardan bahsedicem demiştim, onun bi altında da Ankara sevdamdan bahsedeyim.

1990 yıllarında 8088 bi Dos 5.0 işletim sistemli Pc'de başladı bilgisayar hayatım. Öncesinde 5-6 gamewatch, bi Atari 2000 (2600 olmamıştı daha) maceram var uzun süren. Sonrasında da benim olmasa da Commodore 64, Amiga 500, Sega Mega Drive, Nintendo vb. aletleri de uzun süre kurcalamışlığım var. 1990'larda Barış'ın 8088'lik Pc'siyle başlayan macera 1992'de dayımın kendisine Volksvagen almak için biriktirdiği parayla ağlaya zırlaya kendime bi 386 DX-66 aldırmamla devam etti :) 2 mb rami vardı garibanın. Çalıştıramadığı oyun da yoktu ama yani :) Oyunlarla uzun bi dönem haşır neşir oldum, yıllarca. Sonra tasarım yapmaya başladım Netscape Composer'la önceleri. Sonra Frontpage, 4 sene öncesinde PHP ve şimdilerde de Ajax. Web tasarım, grafik tasarım ve web programlama asıl ilgilendiğim alanlar. Oyun oynamayı bırakalı ise çok oldu. Şimdi denk gelirse ufak Flash oyunlar falan oynuyorum, onun dışında uzuuun bi süredir "Aha Fifa bilmemkaç çıkmış alayım da oynayayım" durumum olmadı hiç. Elimdeki son Fifa, Fifa 98'dir :) Peki o kadar sene Pc kurcalamanın bana faydası oldu mu? Ekonomik anlamda evet. Hala da olmaya devam ediyor. Hatta bu civarlarda yüksek miktarlarda bişeyler bekliyoruz Cenk'le ortak yürüttüğümüz bi çalışma sayesinde ama tabi risk almadan olmuyo bu işler, biraz risk var :) Ortak, selamlar burdan :)

Sıra Ankara'ya gelmiş. Şehir sevgisi başka bişeydir derler ya hep. Yani ben diyorum, bilmiyorum :) Hakkaten öyle benim için. Doğup büyüdüğüm ve neredeyse tüm arkadaşlarımı edindiğim yer olarak Ankara'nın tek bi sokağı (Konur) bile Ankara'dan vazgeçmemem için yeterli bi sebep. Bazı arkadaşlarım bu durumu "Yalnız kalmaktan korkmak" olarak adlandırıyor, onlara da hak vermiyor değilim tabi. İlkbaharı, yazı ve küresel ısınmayla birlikte artık sonbaharı da bu kadar güzel olan bi şehirden ayrılmak istemiyorum. Kış? Ondan hiç bahsetmeyelim, her taraf çamur zaten :) Beni bu şehirden bi gün bişeyler vazgeçirecek olursa çok iyi bişeyler olması lazım. Bikaç arkadaşım ve hatta ailem yanlış yaptığımı düşünüyor olsa da ben hala övünerek söylüyorum ki, geçen yıl çalıştığım kurumun 4 katından biraz az bi maaş olan 2600 YTL ücretle bir kurumda çalışmam istendi başka bir şehirde, reddettim. Ne vazgeçirir beni Ankara'dan peki? Bi alt paragrafta da ona değineyim.

Aşk... Karşılıklı uyum gibi bişey. Ama bazen karşındakini kendine uydurma gibi de bişey. Ya da tamamen uydurma bişey. Çatışma, çarpışma... Çözemedim henüz. Ama biliyorum ki sürekli ilgi isteyen, seviyesi düşmeye başladı mı yeni bişeylerle seviyeyi tekrar olumlu sınırın üzerine çekmek gereken bişey. Bu seviye ama termometredeki kadar net değil, yani bi sıfır noktası olup da onun altına düşünce "Amanın ilgi azalıyo Kaptan Körk, yedek motorları devreye sokalım" gibi olmuyo işte. Benim bildiğim kadarıyla an itibariyle bulunduğu "yüksek" noktanın bi seviye altı her zaman "İlgi seviyesi sıfıra düştü kaptan"dır. Ya çıkabildiği son seviyeyi uzun süre korumayı bilmek ve mümkünse yükseltmek, ya da terkedip gitmektir o diyarları aşk. Ben ise bi çok kereler aşkı bulduğumu sandım, platonik kaldım. Bikaç kereler de karşılıklıydı ama sonları hüsran oldu.

Popüler kültür hep uzağında olduğum bi konu. Televizyon izlemem mesela özel bi durum yoksa. Televizyoncu arkadaşlar bazen arar ya da Msn'den yazarlar "Abi bak az sonra benim haberim girecek, süper oldu lan, acaip komik, izle mutlaka" diye :) Belki öyle. Bazen de teletextte mesela son depremlerdir, hava durumudur, sayısal loto sonuçlarıdır falan onlara bakmak için kullanıyorum bilgisayar başında değilsem. "Kadın programı" olarak tabir edilen -ama bence alakası olmayan- bi durum var ki, tamamından tiksiniyorum. Dizilerden tiksiniyorum. Televizyonda sürekli görünen binlerce insanın hepsinden tiksiniyorum ki listenin en başında Şenay Düdek var, bilen bilir :)

Espri anlayışım 1980-90 dönemi Gırgır'ları, Yiğit Özgür, Friends, Umut Sarıkaya, Modern Sabahlar, Alpay Erdem, Scrubs arasında bi yerde. Gereksiz işlerle uğraşmaya bayılıyorum ucunda bi espri varsa. Ha bel altı esprilerse dayanamadığım şeyler, denk gelirse kaçırmıyorum :) En basitlerinden en ağırlarına kadar fallik/yonik göndermeleri olan espri yakalamışsam ve ortamın durumu da müsaitse çıkarırım ağzımdaki baklayı :) Bazıları muhafazakar bile sayılabilecek biçok ortamda bu şekilde kabul görmek de cesaretlendiriyo beni tabi ki. Kısa dönem öncesine kadar da bu durumdan kaynaklı bi patavatsızlık dönemim vardı, onu ise aşmayı büyük oranda başarıp bi şekilde yumuşatmayı ise başardım. Yine de üzerinde çalışmaya devam ediyorum.

Detaylar çok önemli benim için. Asıl güzelliğin detaylarda yattığını düşünen klasik bir Başak erkeğiyim. Başak erkeği de neyse :) Burçlarla zartla zurtla bi alakası olmadığını biliyorum bu olayın. 2-3 sene önce de yapılan bi araştırmada aynı gün ve aynı saatte-dakikada falan doğan bilmemkaç bin kişi toplanıyo, işte adamların burçları da, yükselen burçları da aynı ama neredeyse hepsi birbirinden farklı karakterlere sahip insanlar çıkıyo. Bu geniş çaplı bi araştırmaydı ama nedense kimse sallamadı. Herneyse. Detaylar diyodum. Bi iş yaparken bi bölümünde uzun uzun takılırım mesela. Yok şöyle olsun yok böyle olsun, ya adam şurdan geliyosa, başka bi session açmışsa falan filan. Yaptığım sitenin o bölümüne gelen adam her türlü duruma göre başka bi uyarı mesajıyla karşılaşabilir o yüzden. Ama tamamı 2 haftada bitmesi gereken bi sitenin de 4 gününü yemiştir orası :) Veya yazı yazmak. Yazarken herhangi birinin kırılabileceği durumlardan uzak dururum. Sonra anlatmak istediğimi esprili ama net bi şekilde anlatmak ilk hedefimdir. Devamında ise fonetik yapıya dikkat ederim. Bi kelimeyi, çok gerekli değilse aynı cümle içinde birden fazla kullanmamak, fazla sert ünsüz ve fazla yumuşak ünsüzün bir araya geldiği, okunduğunda insanı rahatsız eden kelimelerden kaçınırım.

Hakkaten buraya kadar okuyan oldu mu acaba :)

Yazıda geçen bazı isimleri tanıyalım ve bitirelim.



Soldan Sağa: Nietszche, İbrahim Sadri, Devede kulak, Cüneyt, Badi Ali, Cenk, Ankara, Şenay Düdek.




« Sonraki               
gd asp


Geçmişteki Günlerden...

  • TÜM KATEGORİLER2976   
  • YAZILAR FALAN336   
  • SİNEMA-DİZİ408   
  • VİDEOLAR718   
  • MÜZİK230   
  • HAYVANLAR209   
  • BİLİM-TEKNOLOJİ91   
  • OYUNLAR111   
  • TROLL-MİM-CAPS120   
  • GÜZELLER71   
  • ALINTILAR190   
  • İLGİNÇ BUNLAR274   
  • TARİH GÜNLÜĞÜ141   
  • MODERN SABAHLAR77   







 Son 1 ayda en çok bunlar izlenmiş 




Serkan&Blog 2005'ten itibaren kendi çapında bir blog girişimi olup blog hizmeti sunan sitelerin aksine tasarım, tema ve kodlamasının tümü yazarına aittir. Onlarca gereksiz apiyle, reklamla siteyi boğmak yerine kolay okunabilir / gezilebilir bir blog sunmak gibi bir derdi vardır. Site sahibi tekil girdilerin altlarında bulunabilecek yorumlar için sorumluluk kabul etmez, yorumların tüm sorumluluğu yazarına aittir.
Serkan&Blog © 2005 - 2017
Serkan&Blog'un 1 girdi için oluşturulmuş seyirlik versiyonundasınız. Sitenin geri kalanına ve diğer yazılara ulaşabilmek için başlığa, bu alana veya kategori isimlerine tıklayın.
 
. . . . . . . . . .